altı üstü

altı üstü hiçbir devirde yan yana yazılmamış iki cümleyiz,
aramızda çizgi bile yoktu üstelik;
hatıralardan hafızalara miras kaldık,
bir hatır sahibi unutsun diye bekliyoruz.


mirfanK’16

Reklamlar

zihin

yine de
burnumun direğine kuş kondurmuyor
artık hatıralar
hatırladıkça bağışlıyorum kendimi.
üstelik seni bağışlayan zihnime de çok şey borçluyum,
ve sen
hiç az değilsin.

fotoğraf: murathan özbek

mirfanK’15

ilk kar

düşmek için yarışıyor damlalar,
düşerse kar, kalırsa buz.
hatırlanmamaktan daha soğuk ne var?
kelimeler artık seni çağrıştırmadığında
ne buzsun
ne de kar.
fotoğraf: erzurum
mirfanK’15

bulut

olmadığın günleri düşmüyorlar takvimden,
ben her yılı herkesten fazla yaşıyorum,
ve gittiğim her yolu sırtımda taşıyorum.

çıkmaz sokaklarda düşük yapıyor ihtimaller,
tamam kabul,
dünya yuvarlak ve dönüyor,
hatta denize paralel dağlar da var
rica ediyorum, bulutlara dokunmayın,
-aklımı kaçırıyorum-

mirfanK’15

kış uykusu

bu yalnızlar içinde dermansız bir kalabalığım
zihnimde bir yere sabitliyorum yüzünü
yüzün acılarımın mezarlığı,
karanfil ektiğim dilinde neşter saklıyorsun artık,
biliyorum senin yüzünden uyanıyor her şey,
sus, söyleme sakın.

mirfanK’15

gezegen

öyle bir yol ki,
metrekaresine adından bağımsız iki acı düşüyor.
bu ilkel bitkilerin arasında yürüdüğünden beri dünya en zehirli gezegen.
rüyalarda dahi ölçülmüyor artık bazı mesafeler,
ve bilirim ki masumiyetine sığındığın bi’ ayrılık daha var,
kirpiklerinin içinde
pusuda bekler.

fotoğraf: murathan özbek

mirfanK’15

maske

intihara girişmiştin,
şimdi, dinlendiğin ırmakları emdi mi gözlerin,
demem o ki dürüst bir yalnızlığı iyi becerdim,
ne de olsa kül olmayan yerden acı doğmaz.
çürümüş bir iskeleden ölüyorum bugün,
bu kadar insan, bu kadar yüz
kaç kişi tanıyorsun maskesi kendinden olan,
ve bir ölüm kaç yalnızlığı yetim bırakıyor
-annesi kendinden olan-

fotoğraf: murathan özbek

mirfanK’15

Previous Older Entries